[Uwaga! To będzie egzaltowany tekst tylko dla czytelników o mocnych nerwach. Nie zabraknie w nim ani kwiecistych epitetów, ani zachwytów, ani niemalże histerycznych wyrazów lubości. Słowem będzie to tekst, który nigdy nie wyszedłby spod ręki zdystansowanego krytyka, ale oddanej wielbicielki i owszem]
Wszystkich tych, którzy byli ciekawi czy „Lala” mi się spodoba pragnę poinformować, że owszem – spodobała się i to nawet bardzo, a Jacek Dehnel właśnie ląduje w wąskim gronie mych najbardziej ulubionych pisarzy. Takich, którym ufam bezgranicznie, podziwiam i szanuję, a także programowo czytam wszystko co wyjdzie spod ich …

Weekend okazał się niezwykle aktywny czytelniczo, ale zanim napiszę co nieco o „O kotach” Doris Lessing oraz „Sztuce bycia Elą”, zaległa lekturka z minionego tygodnia.
Malutką powieść Sylwii Chutnik czytałam z nieco mieszanymi uczuciami, które wynikały przede wszystkim z mego ambiwalentnego stosunku do wszelkich narracyjnych bajerów i chropowatej stylistyki. Nie miałam dotąd wiele styczności ze współczesną polską literaturą, ale gdy już się na coś skuszę, trafiam niemal zawsze na prozę pisaną w ostentacyjnie udziwnianym stylu z szarpaną narracją i ogromną ilością kolokwializmów. O ile na przykład Michałowi Witkowskiemu jestem w stanie …

Ogólnie jest to książka trudna w odbiorze. Czytałam kiedyś „Zwał” Sławomira Shuty (Paszport Polityki 2005) i szczerze w tym miejscu muszę wyznać, że lektura wymagała ode mnie wielkiego samozaparcia, głównie ze względu na warstwę językową, ale także dziwaczną, pierwszoosobową narrację. Z „Barbarą Radziwiłłówną…” jest podobnie, również pierwszoosobowa narracja, również stylizacje językowe (potoczna mowa człowieka prostego, niewykształconego). Stąd mój skromny wniosek, że Paszportem Polityki są nagradzane książki, które wyróżniają się nieprzystępną dla przeciętnego odbiorcy formą. Mają angażować do aktywnego czytania?
Oczywiście mając dokonać wyboru między „Barbarą Radziwiłłówną z Jaworzna Szczakowej” a …

Nieszczególnie interesują mnie przyznawane książkom czy autorom wyróżnienia. Noblistów zazwyczaj czytam z kilkuletnim opóźnieniem (zresztą odczuwam osobistą urazę do Akademii Szwedzkiej, że nie zdążyła nagrodzić Ryszarda Kapuścińskiego), nie ekscytuję się też jakoś szczególnie nominacjami do Nike. Jednak fakt, że Michała Witkowskiego nagrodzono tegorocznym Paszportem Polityki muszę odnotować z prawdziwą przyjemnością. I nie ukrywam mej radości z tego powodu. I muszę szybciej się zabrać za czytanie „Barbary Radziwiłłówny z Jaworzna-Szczakowej”.

Chyba po raz pierwszy przydarzyło mi się, że po przeczytaniu książki nie potrafię jej ocenić. Mój stosunek do nagrodzonej Paszportem Polityki 2005 powieści Marka Krajewskiego jest co najmniej ambiwalentny i, choć myślę o tym od dwóch dni, wciąż nie jestem w stanie powiedzieć czy mi się podobało czy też nie. Nie do końca rozumiem czym kierowała się komisja przyznająca Paszporty Polityki, tym bardziej, że w ówczesnym gronie nominowanych znalazł się Michał Witkowski.

Skoro już padło nazwisko Witkowskiego… Zarówno „Lubiewo” jak i „Widma w mieście Breslau” są powieściowymi portretami miasta – Wrocławia …