Sukces komercyjny i artystyczny adaptacji „Lektora” przysłużył się i Bernhardowi Schlinkowi. Przesadą byłoby twierdzić, że dzięki niemu przedarł się do zbiorowej świadomości czytelników, ale bez wątpienia zaznaczył w niej swe istnienie. Zaczęto go tłumaczyć na język polski* i dobrze, bo jest pisarzem wartościowym i godnym uwagi.
Schlink lubuję się w rozbieraniu na czynniki pierwsze doświadczeń posttraumatycznych. Jest moralistą, co nie znaczy, że ma tendencje do moralizowania. Jego postaci są uwikłane w historię, a nawet – jak jest to w przypadku „Końca tygodnia” – historię tworzą. Akcja tej kameralnej powieści rozgrywa się …

Przez lata lekko skandaliczna aura unoszącą się wokół „Mefista”, bodaj najlepszego a na pewno najgłośniejszego dzieła Klausa Manna, nierozerwalnie związana była ze statusem „powieści z kluczem”. Jednak od jej premiery na łamach emigracyjnego pisma „Pariser Tageszeitung” minęło już grubo ponad pół wieku, gorące emocje jakie budziła bezpowrotnie wystygły. Kontekst historyczny, wciąż istotny do odczytania powieści pokrył się patyną, a fakt, że pisarz w mniej lub bardziej zakamuflowanej sposób sportretował środowisko artystów z pierwszych stron gazet po prawdzie wciąż dodaje dziełu pewnej pikanterii, ale jak pokazał czas – nie to jest …

„Kochankowie mojej matki” Christophera Hope’a wbrew początkowym oporom, okazało się lekturą na tyle zajmującą, że postanowiłam iść za ciosem i od razu zabrać się za kolejną „afrykańską” książkę.
Sęk w tym, że w „Afrykańskiej odysei” Klausa Brinkbaumera penetruje zupełnie inne rejony  Czarnego Lądu, nie tylko w najbardziej literalnym, czyli geograficznym znaczeniu, ale również tematycznie obie książki są zupełnie odmienne (nie wspominając już o tym, że Chistopher Hope to prozaik, a Klaus Brinkbaumer jest reporterem).
Klaus Brinkbaumer wyrusza w podróż po Afryce Północnej. Wraz z Ghańczykiem Johnem Ampaną przemierza  drogę, którą codziennie pokonują …

„Dom na pustkowiu” Andrei Marii Schenkel przepada w przedbiegach do miana książki roku, ba, nawet miesiąca, nie mniej jednak ten niewielki objętościowo debiut urzędniczki pocztowej jest pozycją godną odnotowania z dwóch, bardzo istotnych, powodów: ma bardzo sugestywny klimat i jest zaskakująco dobrze napisany.
Schenkel bowiem ani nie jest zawodową pisarką, ba nawet nie ma humanistycznego wykształcenia. Na skrzydełku polskiego wydania można przeczytać, że ukończyła szkołę dla państwowych urzędników niższego szczebla, a obecnie jest prowincjonalną gospodynią domową, która w wolnych chwilach pisuje książki. I to jak! Debiutancki „Dom na pustkowiu” pomimo pewnych …

„Czuję. Zawrót głowy” pierwsza przetłumaczona na język polski książka Winfrieda Georga Sebalda w porównaniu z jego późniejszymi publikacjami to zaledwie przedsmak bezdyskusyjnego literackiego geniuszu w dojrzałej formie. I tak jak możne z pewną dozą prawdopodobieństwa postawić tezę, że  „Wyjechali” było literacką wprawką przed „Austerlitz”, o tyle „Czuję. Zawrót głowy” to szkic poprzedzający „Pierścienie Saturna” czy wręcz uboższy brat tegoż, a skoro zeszłam na familiarną nomenklaturę to dodam w podobnym tonie, że pomimo pewnych niedostatków „Czuję. Zawrót głowy” to wciąż wykapany synek swego tatusia, książka, w której bez trudu odnajduje się …

Dziś rozpisywać się zamiaru nie mam, więc będzie to jedna z najkrótszych recenzji jakie przydarzyło mi się do tej pory popełnić na „łamach” Lekturek. Skrupułów nie mam żadnych, skoro wszyscy (przepraszam, wszystkie:) piszą teraz o „Lektorze”, książce, na którą zagięłam parol wieki temu i którą w końcu udało mi się przeczytać, to nie widzę ani powodu, ani konieczności, abym i ja dodała swoje trzy grosze. Zresztą dziewczyny napisały bardzo interesujące recenzje, a od tych ochów i achów zrobiło się w naszym małym blogowym światku odrobinę nudno. Więc trzech groszy nie …

Lubię czytać publikowane w Dzienniku recenzje Piotra Kofty. Mamy dość podobne gusta i zbieżne oczekiwania względem literatury, jednak w przypadku tekstu na temat „Pierścieni Saturna” Winfreda Georga Sebalda poczuwam się do obowiązku głośnego zaprotestowania w pewnej kwestii.
Bynajmniej na myśli nie mam wartości „Pierścieni Saturna”, jako że jest to proza absolutnie i bezdyskusyjnie wybitna (a także, co koniecznie muszę po raz kolejny odnotować, kongenialnie przetłumaczona przez stałą tłumaczkę dzieł Sebalda – Małgorzatę Łukasiewcz). Chodzi mi raczej o postawioną w tekście tezę, jakoby czytelnicy przed trzydziestką nie  byli w stanie wzbić swych …