Wieczorem Muminek poszedł nad rzekę, gdzie Włóczykij jak zwykle rozbił swój namiot, żeby powiedzieć mu dobranoc. Włóczykij siedział nad wodą paląc fajkę.
- Czy masz wszystko, czego ci potrzeba?  – zapytał Muminek.
Włóczykij kiwnął głową potakująco.
- Najzupełniej wszystko – powiedział.
Muminek pociągnął nosem.
- Palisz teraz inny tytoń? – spytał. – Trochę przypomina maliny. Czy to dobry gatunek?
- Nie – odparł Włóczykij. – Ale palę go tylko w niedzielę.
- Ach, tak – odparł Muminek zdziwiony. – Prawda, że to niedziela. No, to hej tymczasem, pójdę i położę się!
- Hej, hej! – powiedział Włóczykij.

[Tove Jansson, Lato Muminków, przełożyła Irena Szuch-Wyszomirska, Nasza Księgarnia, Warszawa 1972, s. 197-199]

—————————

23 lipca jest Dniem Włóczykija. Czy można wyobrazić sobie lepszy pretekst do sięgnięcia raz jeszcze po książeczki z Muminkami? Toteż ja, niżej podpisana, dzisiejsze popołudnie spędzę właśnie z „Latem Muminków”

Nie było źle, ale nie było też szczególnie czarująco. Tym razem jestem czytelniczką zawiedzioną.

Ocena: 4 out of 6 stars

Ostatnio dowiedziałam się, że nie jestem enerdowską gimnastyczką i siebie nie przeskoczę. Że skomasowana ilość stresu mi nie służą, tak samo, jak branie na siebie zbyt wielu obowiązków. Proza życia dała mi mocno w pięty. Na nogach utrzymuje mnie już chyba tylko siła rozpędu (i żelki z tesco), więc w ramach odreagowywania tych wszystkich nerwo-smrodków (tudzież lekturek dużego kalibru), zapodałam sobie trochę Muminków.

I znów zostałam oczarowana. Tak sobie myślę, że czytanie Muminków to zawsze dobra opcja, a już zwłaszcza, gdy na gwałt potrzeba jakiegoś pewniaka w duchowym podbudowywaniu. Czegoś co serdecznie ubawi, pogłaszcze po główce i opatuli kocykiem, albo (w taki upał jak teraz) trochę przestudzi. W tym ostatnim niezastąpione będzie lodowate tchnienie Buki, która w „Pamiętnikach Tatusia Muminka” objawi się w pełnej krasie jako zła, bo głodna i do tego pozbawiona umiejętności pływania. Oprócz mej literackiej idolki przez pamiętniki przewija się cała zgraja nieznanych mi dotąd przodków muminkowych postaci – ojcowie Ryjka i Włóczykija, rodzina Mimblii i Małej Mi. Najsmakowitsze są jednak postrzelone postaci z drugiego planu: zwariowany Autokrata, który zwykł zwracać się do swych poddanych per starzy i głupi, a także odrobinę zgryźliwy duch, który w zimowe wieczory haftuje na czarnej flaneli piszczele. W pamiętnikach Tatuś wspomina swe smutne dzieciństwo (w sierocińcu dla muminkowych przybłęd kazano mu trzymać ogonek pod kątem 45 stopni!) i obfitującą w przygody młodość wagabundy. Niestety dyplomatycznie przemilcza łajdacki epizod w towarzystwie Hatifnatów (aż strach się bać na czym mogło polegać owo łajdactwo).

„Pamiętniki Tatusia Muminka” to książeczka nie tylko ujmująco ciepła, zabawna, ale również zaskakująco mądra. Ot choćby w takim fragmencie: Chciałbym (…) poważnie przestrzec czytelników przed wielkim niebezpieczeństwem, jakie grozi gdy ktoś z przyjaciół żeni się lub staje się nadwornym wynalazcą. Jednego dnia jest się samowolną kompanią wagabundów, którzy ruszają w drogę, gdy robi się nudno, mogą robić co tylko chcą, cały świat staje przed nimi otworem – aż raptem obojętnieją na to wszystko, przestaje ich to obchodzić. Chcą, żeby im było ciepło. Boją się deszczu. Zaczynają zbierać duże rzeczy, na które nie ma miejsca w podróżnym tobołku. Mówią tylko o małych rzeczach. (…) Przedtem rozwijali żagle – teraz strugają półeczki na porcelanę. Taki mały troll, a może nie ma racji?

Pewnego lata w Dolinie Muminków, Muminek i Włóczykij znajdują kapelusz, który staje się generatorem przygód, a jego czarodziejskie właściwości zamienią (miedzy innymi) wodę w malinowy sok, a chwasty w dziką dżunglę. W książeczce pojawia się również (anty)bohaterka Buka (prawdę mówiąc jest raczej postacią smutną niż straszną). Muminki są urocze. Czytanie książek dla dzieci w wieku niedziecięcym sprawia, że można się delektować takimi drobiazgami jak choćby nieśmiałe zaloty Muminka względem Migotki, która próbuje jemu się za wszelką cenę przypodobać i pozwala się trzymać za łapkę, co sprawia, że on czuje się jak PRAWDZIWY mężczyzna. Albo dyskretnym naigrawaniem się z zadufania Ryjka.

Książeczkę czytało się cudnie, jednym tchem, z przyklejonym uśmiechem do twarzy. Polecam każdemu, który potrzebuje odrobiny ciepła w zimowe wieczory.
———————————————-
Trochę Buki – mojej idolki ostatnich tygodni ;)

Wtedy – zobaczyli Bukę. Zobaczyli ją wszyscy. Siedziała nieruchoma przed schodami na piaszczystej ścieżce i patrzyła na nich okrągłymi oczami bez wyrazu.
Nie była szczególnie duża i nie wyglądała groźnie. Czuło się jednak, że jest ogromnie złośliwa i że potrafi tak siedzieć i czekać w nieskończoność. I to było straszne.
Nikt nie miał odwagi jej zaatakować. Siedziała przez chwilę, po czym znikła w ciemnościach. Ale w miejscu, w którym siedziała, ziemia okryła się szronem.