Właśnie ukazała się kolejna, trzecia przetłumaczona na język polski, powieść szwedzkiej pupilki blogujących moli książkowych. Czy będzie takim samym hitem, jak „Sztuka bycia Elą”? Śmiem przypuszczać, że jednak nie…
Powodów po temu z łatwością mogłabym wskazać przynajmniej kilka. „Kochający na marginesie” to niby wciąż ta sama, dobrze znana Johanna Nilsson – wróg kultury konsumpcyjnej i znawczyni tej bardziej „porąbanej” strony życia. Ta sama, a jednak inna, bo w odróżnieniu od poprzednich powieści tym razem jej literaccy bohaterowie nie są kontestatorami zastanego świata, nie buntują się przeciw temu co zastane, a raczej …

Zły dzień, dość wspomnieć, że bibliotekę zamknęli mi przed nosem, a w domu czekały pozdrowienia od zakładu energetycznego opiewające na kwotę nieprzyzwoicie wysoką. Na smuty zasadniczo znam tylko jedno lekarstwo: owsiane ciacha, herbata z mlekiem i książka, ale zanim okopię się na sofie obiecałam sobie kilka zdań o „Rebeliantce o zmarzniętych stopach”, którą połknęłam w ramach zaspokajania mej skandynawskiej zachciewajki (dokładnie tej, z której onegdaj się tu zwierzyłam). Powieść bardzo mi się podobała, nawet bardziej niż „Sztuka bycia Elą” – chronologicznie późniejsza i teoretycznie dojrzalsza książka Johanny Nilsson, mnie jednak …

Powiem krótko: Nie przekreślam Johanny Nilsson, ale również nie przyłączę się do chóru pobrzmiewających tu i ówdzie (i jeszcze tutaj) zachwytów. „Sztuka bycia Elą” nie zrobiła na mnie aż tak wielkiego wrażenia, jak na mych Szanownych koleżankach, ale (!) jednak jakieś wrażenie zrobiła, a czytało się ją wręcz bajecznie. Właściwie pożera namiętnie, bo Nilsson jest bardzo utalentowaną pisarką, która potrafi pisać dowcipnie i ze swadą o życiu. Po prostu.
Trudno jest być sobą, gdy nie wiadomo kim tak naprawdę się jesteś. W „Sztuce bycia Elą” mamy pełne spektrum rozmaitych ludzkich problemów …