Kronikarski obowiązek (he, he, he) każe mi z prawdziwą przykrością odnotować, że dwa dni temu skończyłam oglądać drugą serię „Dextera”. Tym razem mój ulubiony seryjny morderca przez 12 odcinków zmaga się ze swoim wewnętrznymi demonami, rozjątrza przeszłość, poznaje smak miłości cielesnej w wydaniu „rough” oraz, a właściwie przede wszystkim, intensywnie pracuje nad zmyleniem depczącego mu po piętach pościgu. Bowiem drugi sezon rozpoczyna się tym, że na dnie oceanu zostaje przypadkowo odkryty cmentarz dexterowych ofiar. Biedny Dex będzie musiał się nieźle nagimnastykować, aby dać sobie z tym wszystkim radę, a perypetie z pierwszej serii (o której pisałam tu) są jak ‘betka’ w porównaniu z tym co przygotowali scenarzyści drugiego sezonu.

Intryga wolno się rozkręca, przez kilka odcinków mocno wieje nudą, ale druga połowa jest prawdziwym arcydziełem podkręcania piłeczki (jak w najlepszych odcinkach „Prison Break”). Skoki adrenaliny gwarantowane. I tylko szkoda, że następna, trzecia, seria dopiero za rok. Ja się zapłaczę ;(

„Dextera” trzecią serię poproszę JUŻ TERAZ NATYCHMIAST!!!

„Darkly Dreaming Dexter” (bo tak brzmi oryginalny tytuł, który muszę w tym miejscu odnotować, gdyż uważam, że jest świetny) w wersji papierowej jest również kryminałem, ale zaprawionym końską dawką czarnego humoru, sarkazmu i autoironii. I co do jednego jestem pewna: Dexter jest najbardziej czarującym seryjnym mordercą z jakim dotąd miałam do czynienia.

[Edit: a tutaj do poczytania moje refleksje na temat pierwszego i drugiego sezonu]

Było pięknie, choć zdecydowanie za krótko, aby wypocząć w pełni. Zdążyłam jednak odrobić zadanie domowe od lubego – obejrzeć pierwszą serię „Dextera” – znakomitego serialu, który (gdybym miała opisać w dwóch-trzech słowach) nazwałabym słonecznym odpowiednikiem „Siedem”. Jest to bowiem serial o słodkim draniu, seryjnym mordercy i kompletnym socjopacie, który morduje w dobrej wierze (jakkolwiek dziwnie to nie brzmi). Dexter prowadzi podwójne życie, na co dzień pracując jako policyjny specjalista od krwi, a gdy zapadnie zmierzch zmienia się w kogoś w rodzaju Robin Hooda, metodycznie (i krwawo!) mszczącego się na innych mordercach.

Nie byłabym sobą (czyli zboczonym filmoznawcą) gdybym nie doceniła misternej konstrukcji struktury fabularnej (brawa dla autora/rów scenariusza), łączącej pojedyncze kryminalne zagadki z wątkiem wiodącym – sprawy mordercy z samochodu chłodni. Są również wątki poboczne: obyczajowe i romansowe, ale wszystko z sobą ładnie współgra.

Twórcy „Dextera” bawią się naszym wyobrażeniem na temat filmowego wizerunku seryjnego mordercy. Co prawda w serialu można wyłapać nawiązania do tak kanonicznych reprezentantów gatunku jak „Siedem” czy „Psychopata”, jednak „Dexter” jest czymś zupełnie innym. Jest nową jakością ;) . Bohater nie jest bezwzględnym okrutnikiem, ale raczej słodkim miśkiem z lekko błędnym wzrokiem. Serial jest świetny, wciągający, trzymający w napięciu, chwilami bardzo zabawny, chwilami mroczny. Polecam!