Dziś przynajmniej, bo niektórzy pacyfikują mój recenzencki trud…

REWELACJA!! :)
Kronikarski obowiązek (he, he, he) każe mi z prawdziwą przykrością odnotować, że dwa dni temu skończyłam oglądać drugą serię „Dextera”. Tym razem mój ulubiony seryjny morderca przez 12 odcinków zmaga się ze swoim wewnętrznymi demonami, rozjątrza przeszłość, poznaje smak miłości cielesnej w wydaniu „rough” oraz, a właściwie przede wszystkim, intensywnie pracuje nad zmyleniem depczącego mu po piętach pościgu. Bowiem drugi sezon rozpoczyna się tym, że na dnie oceanu zostaje przypadkowo odkryty cmentarz dexterowych ofiar. Biedny Dex będzie musiał się nieźle nagimnastykować, aby dać sobie z tym wszystkim radę, a …

Bardzo, bardzo dobre czytadło na podstawie, którego powstał serial „Dexter” (o pierwszej serii pisałam tu), który zresztą od stycznia 2008 będzie można obejrzeć na TVN. Literacki Dexter troszkę się różni od tego serialowego, ale nadal jest absolutnie uroczym psycholem, który aby móc normalnie funkcjonować w społeczeństwie, raz na jakiś czas musi kogoś rytualnie (metodycznie i z pełnym pietyzmem) pozbawić życia. Przy okazji czyni pożytek społeczeństwu, bo wybiera socjopatów podobnych do siebie tyle, że niedobrych. Bo Dexter, pomimo swych niepokojącym ‘mrocznych potrzeb’, jest postacią 100% pozytywną.
„Darkly Dreaming Dexter” (bo tak …

Przedłużony weekend upłynął mi głównie na trasie łóżko – kanapa – fotel – kanapa – łóżko z małymi przerywnikami na spotkanie towarzyskie ;) . Czytałam, spałam, jadłam i oglądałam.
Było pięknie, choć zdecydowanie za krótko, aby wypocząć w pełni. Zdążyłam jednak odrobić zadanie domowe od lubego – obejrzeć pierwszą serię „Dextera” – znakomitego serialu, który (gdybym miała opisać w dwóch-trzech słowach) nazwałabym słonecznym odpowiednikiem „Siedem”. Jest to bowiem serial o słodkim draniu, seryjnym mordercy i kompletnym socjopacie, który morduje w dobrej wierze (jakkolwiek dziwnie to nie brzmi). Dexter prowadzi podwójne życie, …