Niech nie zmyli Was tytuł. „Jak taka przemierzał Afrykę” jednego z najciekawszych czeskich prozaików dwudziestego wieku to nie literacki portret czarnego lądu a zbiór opowiadań bardzo, rzec by można, czeskich i to w najlepszym znaczeniu tego słowa.
Nie wiem czy istnieje druga osoba, która potrafiłaby pisać o swojej chorobie psychicznej w sposób tak ujmujący i wzruszający, z pogodnym dystansem i bez zbędnego rozczulania się nad sobą a tym bardziej czynienia ze swych problemów punktu centralnego twórczości, która była de facto częścią terapii. Miast tego Ota Pavel subtelnie akcentuje swe problemy z …

Z „Wycieczkowiczami” (aka „Uczestnicy wycieczki”) Michala Viewegha wcale nie jest taka prosta sprawa, jak mogłoby się zdawać. Powieść ta teoretycznie bowiem zawiera w sobie wszystko to, czego pożąda się i oczekuje od literatury popularnej, pisanej z myślą o nieco bardziej wyrobionym pożeraczu książek z średniej półki. Lekkość i bezpretensjonalność trzyma za rączkę ciekawie nakreślone sylwetki postaci. Humor idzie w parze z (jakże czeskim) sarkazmem. Frywolność z ironią. A i historia opowiadana przez Viewegha wcale nie jest kulawa, właściwie jak na literaturę popularną jest nawet dosyć złożona. Na plus zaliczyć …

Nie wszystkie książki, które czytam podobają mi się i nie wszystkie, które mi się podobają – podobają mi się w równym stopniu. „Czas Czerwonych Gór” mnie zaskoczył pozytywnie, bo podobał mi się nawet troszkę ponad przeciętną, choć początki wcale tego nie zapowiadały.
Wszystko przez specyficzną formę, którą nadała swej debiutanckiej powieści Petra Hůlová z troski o jak najlepsze oddanie realiów. Opowieść o losach pięciu kobiet wychowanych pośród mongolskich stepów, autorka rozbiła na monologi poszczególnych bohaterek, które (co jest w sumie logiczne), jako osoby proste nie mogły się wyrażać …

Kupiona na prezent, ale (rzecz wiadoma), jeśli wcześniej prezentu nie czytałam – trzeba organoleptycznie (i w rękawiczkach, oczywiście ;) przekonać się co on wart.
A „Gottland” Mariusza Szczygła warte jest całkiem sporo, choć zastrzec sobie muszę, że (jak to często bywa ze zbiorami rozmaitych tekstów) zamieszczone w nim reportaże nie są sobie równe. Jednak kilka średnich nie było w stanie przyćmić mego zachwytu nad resztą, a zwłaszcza trzema: o narodzinach imperium obuwniczego Baty (rozpoczynający tom i w mym odczuciu najlepszy tekst), tragifarsą z dziejów praskiego pomnika Stalina oraz tekstu o żywych …

Przeczytałam „Auteczko” STOP podobało mi się STOP urocza, ale i gorzka lekturka STOP o kociej miłości i wszystkim co z nią związane STOP tym co dobre i co złe STOP nie zabrakło lekko surrealistycznego klimatu hrabalowskiej prozy STOP kto ma kotka zrozumie moralne dylematy autora STOP i poczuje na własnej skórze to co czuł on STOP cokolwiek napisze się o „Auteczko” zabrzmi banalnie STOP dlatego po prostu przeczytajcie STOP tą balladę o kotach, winie i odkupieniu STOP