Czy czytanie horrorów, chick-litów, romansów albo sensacyjnych bzdur jest nobliwe? Nie. A zatem czy warto, jak zauważyła Vampire_Slayer, robić sobie pasztet z mózgu? Od czasu do czasu tak, bo po takim pseudoliterackim tworze prawdziwa, wartościowa literatura smakuje o wiele, wiele lepiej.

I to zasadniczo wyczerpuje to, co mam do powiedzenia w tym temacie. Spodziewajcie się wkrótce recenzji „Katonieli” :-)

[Edit] Moi drodzy! W końcu, po długim okresie wzajemnego poklepywania się po ramionach i dopieszczania ego, udało mi się Was sprowokować do dyskusji! I to jakiej ciekawej. Bardzo Wam dziękuję za wszystkie głosy. Mam wrażenie, że w tej debacie nie ma złych argumentów ;-) Na komentarze odpowiem, na pewno, ale gdy będę mieć jakąś dłuższą spokojną chwilę.

Swoją drogą czy i Wy też zauważyliście ten trend? Od pewnego czasu na książkowych blogach powiało literaturą, nazwijmy ją, „ambitną inaczej” – czytadłami i tak zwaną „babszczyzną”. I ja nie będę tu wyjątkiem i mnie proza życia zmogła na tyle, że poddałam się i połknęłam w dwa wieczory „Wpadkę” Rebecki Eckler – chick lita i to w dodatku z tych gorszych (czytaj: jeszcze głupszych niż przeciętna).

Treścią tej błahej powiastki stanowią przygotowania do narodzin pierworodnego potomka – efektu, co łatwo odgadnąć, spektakularnej wpadki. W relacji Rebecki Eckler, do bólu szczerej w swych wyznaniach kanadyjskiej dziennikarki, znajdą pożywkę i feministki i szowiniści. Te pierwsze będą miały się nad czym zżymać,  ci drudzy mają podany pod nos dowód na rzekomą intelektualną ułomności kobiet. Czytając „Wpadkę” trudno bowiem posądzać autorkę o wysokie IQ, a jej wypociny składają się na nieszczególnie korzystny wizerunek kobiety – próżnej egoistki i idiotki, którą nie obchodzi nic poza czubkiem własnego nosa i rozmiarem czterech liter. Serio, serio.

Nie wiem za bardzo jak ugryźć tą nieszczęsną „Wpadkę”, bo z tak trywialną historyjką nie miałam do czynienia od bardzo, bardzo dawna. Nawet jeśli na chwilę zapomni się o językowej i stylistycznej nieporadności oraz wymuszonych dowcipach, dość żenujących chwilami. Ostatecznie to tylko chick lit, ale jeszcze gorzej sprawy się mają z samą fabułą. Nawet jeśli „Wpadka” nie jest zbeletryzowaną autobiografią, to  z pewnością jest powieścią na motywach, rzec by można, autentycznych zdarzeń z życia Eckler, co stawia ją w co najmniej interesującym świetle. Jej powieść bowiem ani nie jest apoteozą macierzyństwa, ani tym bardziej opisem słodkiego znoju czekania na bobaska. To znaczy słodki znój oczekiwania jest, ale bobasek jest tu właściwie produktem ubocznym, a nie celem samym w sobie, a jedyne czym narratorka  kłopocze swoją ciężarną głowę to: a/ ile jeszcze przytyje do końca ciąży? b/ ile czasu zajmie jej zrzucenie nadwagi po ciąży? c/ co na jej nadwagę powie Narzeczony? I to zasadniczo wyczerpuje najważniejsze kwestie podjęte na  blisko 400 stronach. Dziecko dla Eckler jest tylko pretekstem do tego, aby jeszcze pieczołowiciej niż zwykle przyjrzeć się samej sobie. Stworzyć wokół siebie – niezależnej i życiowo ustawionej imprezowicz ki – kokon samouwielbienia, misterium samej siebie w stanie błogosławionym. Narcyzm do potęgi n-tej.

Jeśli to są, tak jak chce wydawca, wyznania współczesnej przyszłej matki, to ja już teraz z obawą spoglądałabym ku temu co wyrośnie z przyszłych dzieci ;-) Jednakowoż, jakby nie zżymać się nad tym literackim koszmarkiem, jedno Rebece Eckler przyznać trzeba – jej „Wpadkę” czyta się szybko i przyjemnie, a to dwa konieczne warunki wakacyjnego resetu z książką w ręku.

Ocena: 3.5 out of 6 stars

Swoją drogą czuję, że to nie jest moje ostatnie spotkanie z lekkostrawną literaturą w najbliższym czasie…

Rzecz tyczy dwóch niewiast – tej zapracowanej karierowiczki i świeżo upieczonej małżonki, która musi się zmierzyć z duchem poprzedniej żony (nawet nie subtelne nawiązanie do „Rebeki” Daphne du Maurier i choć Bezimienna biła rekordy naiwności to i bohaterce „Święta, święta…”, z założenia uniwersyteckiej nauczycielce, autorki poskąpiły życiowej zaradności). Bohaterki zostały skonstruowane w sposób, który ma być symbolicznym odzwierciedleniem dwóch skrajnych postaw względem świątecznych przygotowań: neofickiej pieczołowitości spod znaku ‘zastaw się a postaw się’ i (kolokwialnie rzecz ujmując) – odwalania wszystkiego na wariata. Oczywiście w przypadku i jednej i drugiej pani wszystko zmierza ku łatwemu do przewidzenia szczęśliwemu finałowi. Unurzanemu w gęstym jak smoła rodzinnym ciepełku i ogromnych śnieżnych zaspach.

I miało być krzepiąco i zabawnie, a wyszło nudno i schematycznie. Właściwie nie ma tu zbytnio nad czym dywagować. Powieści pań Ashworth i Sanders nie można zarzucić niedostatków kompozycyjnych ani tym bardziej warsztatowych. Czyta się ją nawet jako tako, ale to trochę za mało. Zabrakło świeżości. Nieszablonowego punktu widzenia. Szczypty ironii i odwagi. Bez tego „Święta, święta…” to kolejna bożonarodzeniowa opowiastka pisana pod dyktando masowych gustów.

Nie warto.

Ocena: 3 out of 6 stars

Po trudach czytelniczych, na jakie naraziła mnie lektura „Karła”, potrzebowałam natychmiastowego wietrzenia umysłu, więc w charakterze remedium na zatrucie literaturą wysoką wybrałam coś z półki nieco niższej. Odtrutkę znalazłam na nowojorskiej 5th Avenue.

Nie czytałam dotąd żadnej powieści Candace Bushnell, choć jako oddana wielbicielka „Sex and the City” (serialu oczywiście) od zawsze odczuwałam, rzecz by można, coś w rodzaju naturalnego pociągu ku jej pisarstwu. Nawet wylewane pod jej adresem (za przeproszeniem) kubły pomyj nie były w stanie mnie zniechęcić. Zresztą, jak powszechnie wiadomo, mam słabość do powieści z akcją osadzoną w Nowym Jorku (zwłaszcza na Manhattanie), co nawiasem mówiąc zawdzięczam wspomnianemu serialowi wg powieści Candace. Sami widzicie – ja i „Piąta aleja” byłyśmy sobie przeznaczone.

Po chick lit wiele mądrości spodziewać się nie można, bo nie mądrość jest tu w cenie, a życiowe czy może raczej uczuciowe perypetie okraszone odpowiednią dawką towarów luksusowych. Takim pustakiem mogę nazwać „Notatki przyszłej matki”, ale już nie „Piąta aleja” (fanfary), której bliżej do obyczajowej satyry niż różowego czytadła, i to nie tylko dzięki wielobarwnemu zastępowi kobiecych postaci i znakomitej, wielowątkowej konstrukcji. Oczywiście Bushnell nie skąpi opisów blichtru życia towarzyskiej śmietanki, bo tego oczekuję się od jej prozy, sporo tu jednak ironii i świeżutkich społecznych obserwacji.

Owe wzmiankowane kolorowe kobiece stadko to mieszkanki luksusowej kamienicy mieszczącej się pod numerem 1 na manhattańskiej 5th Avenue. Kogóż tu nie ma? Będzie i zgorzkniała zazdrośnica, która walczy o towarzyski i społeczny awans, i aspirująca do statusu gwiazdy młodziutka snobka, i skromna żona karierowicza i nuworysza, a także lekko przebrzmiała gwiazda filmowa, która właśnie powraca do dawnej sławy plus kilka innych, niemniej udanych. Pomiędzy silnymi, zdeterminowanymi i pewnymi siebie niewiastami pałętają się (dosłownie!) mało co warci mężczyźni. Niedoszli samce alfa, obecnie tkwiący w szponach kryzysu wieku średniego i swych popędów. Wzajemne niesnaski i perypetie mieszkańców kamienicy są jednak niczym przy ogromie powkładanych im przez pisarkę od ust zaskakująco trafnych spostrzeżeń na temat współczesnej kultury i społeczeństwa. Niby wszystko kręci się wokół pieniędzy i sławy, ale to tylko wierzchnia warstwa powieści, pod którą kryją się refleksje i o blogowaniu i o roli Internetu, o rozkwicie bankowości i kryzysie pisarskim tudzież ekonomicznym. Poza tym wciąż nadziwić się mogę, że królowa chick lit okazała się pisarką tak sprawnie władającą piórem, bo „Piąta aleja”, prócz tego, że jest świetną obyczajową satyrą na nowojorczyków, jest również powieścią z rewelacyjnie skonstruowaną narracją. Każda spośród postaci ma tu swój (rzecz by można) antenowy czas, a trzecioosobowy narrator z wyimaginowanym mikrofonem przechadza się między nimi troszcząc się o płynne zmiany.

Śmiem przypuszczać, że „Piąta aleja” miała być nieco ambitniejszym literacko przedsięwzięciem Candace B. – moim zdaniem i pomysł i realizacji bardzo się pisarce udały. „Piątą aleję” czyta się znakomicie z niesłabnącym zainteresowaniem i, jakże pożądanymi, wypiekami na twarzy. Bawiłam się doskonale i co ważne lektura nie pozostawiła posmaku obcowania z literaturą miałką i durną (czego troszkę się obawiałam po tych wiadrach pomyj). A przesłanie – bezcenne. Kobiety górą!

Ocena: 5 out of 6 stars

I dodać jeszcze muszę, że książka została bardzo elegancko wydana, co czyni z „Piątej alei” świetną kandydatkę na bożonarodzeniowy upominek ;)

Chciałam chick lita – mam chick lita i już wiem (po pierwsze) czemu od czasu do czasu muszę coś takiego poczytać i (po drugie) czemu robię to tylko od czasu do czasu, w otoczeniu wysoce sprzyjającym relaksowi. „Notatki przyszłej matki” to powiastka leciutka jak piórko. Taka, która przyjemnie i bezrefleksyjnie wchodzi jednym uchem i natychmiast wychodzi drugim. Ciekawa jestem czy autorka o przygotowaniach do narodzin dziecka pisała z własnej perspektywy czy stworzyła swoją bohaterkę od podstaw, bez autobiograficznego rysu. W każdym bądź razie Larra jest chodzącym dowodem na to, że wykształcenie nie musi iść w parze z mądrością życiową. Powiedzieć, że ma rozumek, jak Kubuś Puchatek, to obrazić Kubusia ;)

W „Notatkach…” najbardziej uderzyła mnie chłodna kalkulacja bohaterki, żyjącej dla ciuchów (na które lubi wydawać niebotyczne kwoty) i gimnastyki utrzymującej w ryzach jej tłuszczyk. Pod naciskiem zrzędzącego męża, Larra postanawia dać się zapłodnić i to akurat w takim terminie, aby urlop macierzyński połączył się z wakacyjną przerwą, co da jej 6 miesięcy wolnego, więc skoro dla (świętego spokoju), mają już mieć to dziecko, to niech lepiej nastąpi to teraz. Reszta książki to zapis zmagań z rozmaitymi aspektami ciąży, z którymi Larra będzie walczyć do upadłego, bo nic tak jej nie brzydzi, jak brzemienne niewiasty z brzuchami wielkości lekarskich piłek.

Pustak. Lekturka jednak nie do końca taka płonna, bo Risie Green udało się skłonić mnie ku pewnym refleksjom: wciąż bowiem nie umiem rozstrzygnąć co jest bardziej durne – książka czy jej różowa bohaterka?

Przepis na babski wieczór:

- 1 długi prysznic

- ulubiony wygodny ciuch (np. piżama)

- imbryk herbaty i porcelanowa filiżanka

- „coś” pysznego do pogryzania

- wygodny fotel (może być również kanapa lub łóżko)

- świeczka/ świeczki do smaku ;)

- i clue: „Kolekcja” Gioii Diliberto, w której zostajemy porwani do, tańczącego fokstrota i tango, powojennego Paryża, w którym pewna charyzmatyczna Mademoiselle, już wkrótce zostanie okrzyknięta ikoną klasycznej prostoty i elegancji. Póki co jednak Coco Chanel, bo to o niej mowa i to ona jest femme fatale tej powieści, wprawia w drżenie skostniałe środowisko paryskiego haute couture i tresuje zatrudnione u siebie krawcówny. Jedną z nich jest, dość ciężko doświadczona przez życie, Isabelle – sierota i suchotniczka, której liczne cierpienia los wynagrodził wyjątkowo zwinnymi palcami. Po dość niefortunnej śmierci swego narzeczonego, dziewczyna opuszcza prowincję i trafia do pełnego pokus międzywojennego Paryża. Wprost do pracowni przy domu mody Coco Chanel, gdzie będzie mogła w pełni rozwinąć skrzydła, przy okazji smakując po kawałeczku paryskich splendorów.

„Kolekcja” jest zgrabna i powabna niczym słynna chanelowska mała czarna – prosta, ale elegancka. Podziwiam autorkę za tytaniczną pracę, którą włożyła w przygotowania do pisania. Dzięki temu mogła drobiazgowo i z pietyzmem odtworzyć uroki ówczesnego Paryża oraz… charakterek samej Chanel, która opisywana z perspektywy jednej ze swych wyrobnic, będzie nie skandalistą, ale raczej tytanem pracy i kapryśną perfekcjonistką, której reakcji nie sposób przewidzieć. Jednak z drugiej strony ten sposób prowadzenia narracji (tj. ciemiężona robotnica za grosze i jej wiecznie niezadowolona szefowa) nieuniknienie przywodzi na myśl książki typu „Diabeł ubiera się u Prady” (co dodatkowo zasygnalizowano dodając podtytuł: „Diabelski szyk Coco Chanel”). Na szczęście „Kolekcja” Diliberto nie powiela ogranych schematów. Jest, napisaną lekko i świeżo, powieścią dla i o kobietkach. W sam raz na weekendowy relaks.

Zawsze chętnie sięgam po książki, których akcja rozgrywa się w Nowym Jorku. Wszystko to przez „Sex and the city”, serial, który namiętnie oglądałam w mych singielskich czasach. Z uwielbieniem, śledziłam losy czwórki wyemancypowanych przyjaciółek. A przy okazji zakochałam się w Wielkim Jabłku. Co prawda w „Niani…” nie ma zbyt wiele opisów miasta, ale jest aż nadto opisów życia miejskiego high life’u. Skoro takie życie (i całe szczęście!) nigdy nie będzie moim udziałem, mogę chociaż o nim poczytać, prawda?
Nanny, studentka Uniwersytetu Nowojorskiego, postanawia dorobić jako niańka. Zostaje zatrudniona przez bardzo zamożną rodzinę X do opieki nad czteroletnim Grayerem. Dziewczyna szybko się jednak przekona, że spadnie na nią cały trud wychowania chłopca. Bardzo nieszczęśliwego chłopca, który choć żyje w luksusowym apartamencie, wśród wspaniałych zabawek, jest emocjonalną sierotką. Żadne z rodziców nie ma ochoty poświęcić mu uwagi.

Kilka miesięcy temu czytałam inną książkę duetu pisarskiego Kraus&McLaughlin. Prawdę mówiąc nie było to coś nadzwyczajnego. Przeciętna książka z nowojorską societą w tle. Debiutancka „Niania…” jest lepsza. Nie bardzo dobra, ale napisana z lekkością i swadą. Dobrze i szybko się ją czyta. To była dobra odskocznia po trudach czytania „Austerlitz”.

Bohaterka powieści, uzależniona od ‘koko dżambo’ matka dziecku i żona zamożnemu biznesmenowi, Nikita postanawia trochę z przekory, a trochę z nudów założyć agencje ochrony składającą się wyłącznie z kobiet. Ale jeśli drogi czytelniku masz nadzieję, że „Szczęście nadejdzie jutro” jest zapisem przygód ponętnych ochroniarek, czuję się w obowiązku wyprowadzić cię z błędu. Miast tego Robski skupia się na dogłębnym opisie rozpasania klasy próżniaczej (do której sama się zalicza, więc zna ją od podszewki). Galeria stworzonych przez nią postaci uosabia snobizm w czystej postaci, szasta dolarami na lewo i prawo i egzystuje na ciągłym haju. I tak w kółko przez niemal 400 stron.

Jeśli kogoś, tak jak mnie, interesuje Bolszaja Rossija z całym dobrodziejstwem inwentarza – polecam. Jeśli nie za bardzo – odradzam, bo „Szczęście nadejdzie jutro” Cię zanudzi. A tu do przeczytania artykuł o autorce i innych reprezentantach finansowej arystokracji z Rublowki.