„Trąbka do słuchania” to jedyna przetłumaczona na język polski powieść Leonory Carrington, obecnie dziewięćdziesięciodwuletniej ex skandalistki i surrealistki, malarki i feministki przejawiającej skłonności ku mistycyzmowi, przede wszystkim zaś kobiety nietuzinkowej, temperamentnej i obdarzonej niezwykle barwną osobowością tudzież wyobraźnią (a także biografią). Swą artystyczną karierę zaczynała od romansu z nie kim innym, jak z guru surrealizmu – Maxem Ernstem, choć zanim tych dwoje (dwadzieścia siedem lat różnicy nie było żadnym problemem) połączyła szalona miłość, Leonora zdążyła odebrać surowe mieszczańskie wychowanie od swego purytańskiego ojca. Skierowany przeciw niemu ostentacyjny bunt okaże się …

Zasadzałam się na „Okruchy dnia” Kauzo Ishiguro od bardzo dawna. Zresztą nie musiałam się jakoś specjalnie zasadzać, bo powieść spokojnie spoczywała pośród wielu innych w domu rodzinnym, a ja przy okazji każdej wizyty brałam ją do ręki tylko po to, aby z powrotem odłożyć na półkę. Najwyraźniej jej czas nadszedł dopiero teraz. Punktem zapalnym był natomiast „Dom w Riverton”, w którego posłowiu Kate Morton przyznaje się do inspiracji najbardziej znaną i chyba najlepszą powieścią Kazuo Ishiguro. Tak więc w ramach podtrzymywania siebie w miłym klimacie angielskiego międzywojnia w końcu przeczytałam …

Słynna, chwalona na wszystkich blogach debiutancka powieść australijskiej pisarski Kate Morton już dość długo zalegała na mojej półce i zapewne jeszcze trochę by leżakowała gdyby nie fakt, że kilka tygodni temu ukazała się po polsku jej kolejna powieść – „Zapomniany ogród”, na którą mam ogromną chęć i już już w myślach szłam do księgarni, gdy dał o sobie znać zdrowy rozsądek, który nakazał mi najpierw osobiście przekonać się co ta Morton warta (nie żebym nie wierzyła w Wasze czytelnicze gusta ;), a dopiero później ewentualnie zaopatrzyć się w jej kolejne …

Rzec by można, że zakochałam się w „Zatrutym ciasteczku” zanim jeszcze zaczęłam je czytać. Wystarczyło, że wyczytałam z notki na okładce, że małoletnia detektywka Flawia de Luce (ach, pozwólcie mi na tą feminizację najbardziej męskiego z męskich zawodów, bo i lekko feministyczne inklinacje nasze dzielna bohaterka przejawia) znalazła trupa na grządce z ogórkami. I bodaj właśnie te ogórki sprawiły, że już teraz, natychmiast domagam się, wręcz żądam kolejnych powieści Alana Bradleya.
„Zatrute ciasteczko” to przeuroczy ciepły kryminał, który idealnie nadaje się do wakacyjnego czytania, ale myślę, że i na jesienną słotę …

Cudowna książka! Świetnie napisana, czarująca opowieść z niepowtarzalnym klimatem leniwej angielskiej prowincji, w którą niepostrzeżenie wkrada się zbrodnia.
Uwielbiam Marthę Grimes. Za wszystko. Za klimat, za lekkie pióro, potoczysty styl, a przede wszystkim talent do kreowania tak wyrazistych i różnorodnych postaci. Amerykanka, która pisze niczym rodowita Angielka wychowana na fiveoklokach, biskwitach, parafialnych kiermaszach i polowaniach, ma styl, który zapewne dla co poniektórych jest barierą nie do przebrnięcia, że nudny, a że nazbyt skupiony na tym co mało istotne z punktu widzenia kryminału, a taki i owaki, a są i tacy, dla …

Smakowita powieść obyczajowa z życia angielskiej prowincji i przeciętny aż zęby bolą kryminał zarazem.
Drugie spotkanie z Caroline Graham mogę nazwać zdecydowanie bardziej udanym niż to poprzednie przy okazji sztucznego i teatralnego do granic możliwości „Morderstwa w Madingley Grange”. „Duch w machinie”, ostatnia część cyklu* kryminałów z nadinspektorem Barnabym i sierżantem Troyem, okazał się bowiem zupełnie zajmującą lekturą, która pochłaniała mi niemalże każdą wolną chwilę. Przy czym, rzecz godna odnotowania, pochłaniała przede wszystkim ze względu na rozmach z jakim Graham sportretowała angielską prowincję, trochę sielską, trochę przerażającą. Znakomicie się bowiem czyta …

Oto lektura godna poświątecznej sjesty!
Skrząca się iście angielskim humorem rzecz o, krótko mówiąc, swatach dwóch par: tej, która chce (być razem), a nie może oraz tej, która może (być razem), ale nie jest pewna czy chce. Ich miłosne podchody stanowią punkt centralny niezwykle zabawnej intrygi osadzonej w barwnym tle angielskiego mansion pośród wyższych sfer, których nieco nadęte usposobienie w połączeniu intelektem na poziomie meduzy samo w sobie stanowi generator komicznych scenek. U Wodehouse’a, wybornego karykaturzysty angielskiego high-life’u z początku dwudziestego wieku nikt nie jest bez skazy, a wręcz pokusiłabym się …