Wrócę, gdy mi przejdzie… :-)

Brzydko mówiąc, już kilka spotkań literackim zaliczyłam, ale z żadnego, dosłownie żadnego, nie wyszłam tak ukontentowana i ubawiona.
Bo Mariusz Szczygieł, prócz tego, że jest jednym z najlepszych polskich reporterów (o czym nie trzeba przekonywać chyba nikogo kto czytał choć jeden z tekstów w „Gottland”) jest również przesympatycznym, dowcipnym i ciepłym człowiekiem. Do tego niepoprawnym gadułą, który jednak opowiada tak zajmująco, że słucha się go z rozdziawioną buzią.

W dwadzieścia lat po
Szczygieł promował w Krakowie swoje najnowsze literackie dziecko – „20 lat nowej Polski w reportażach według Mariusza Szczygła”. W skład antologii …

Czyli jak drogą losowania oddać w dobre ręce książkę (tutaj “Lato polarne” niejakiej Anny Sward). W tym celu należy:
1. Przygotować odpowiednią ilość losów

2. Rzeczone losy, poskładane w sposób uniemożliwiający podejrzenie co w środku napisane, umieścić w maszynie losującej (tutaj – ulubionym kubku)

3. Poprosić męża (lub, w przypadku braku takowego inną osobę o nienagannym morale i nieposzlakowanej opinii), aby wystąpił w charakterze sierotki i, po uprzednim przemieszaniu losów, wyciągnął jedną karteczkę

4. Odczytać zapisane na niej imię i niniejszym ogłosić, że “Lato polarne” Anne Sward wędruje do…

Zosi! :-) którą poproszę o przesłanie …

Wiedziałam, że Jacek Dehnel jest osobistością niezwykłą i wielobarwną. Wiedziałam, że bardzo konsekwentnie kreuje swój wizerunek dandysowatego młodzieńca, ale nie sądziłam, że jest koneserem białych kozaczków. Tych białych kozaczków.
A także kultowego blogu Aaaby sprzedać gromadzącego najbardziej kuriozalne pośród kuriozów z allegro, i także kilku innych sieciowych miejsc dedykowanych fotograficznym dziwolągom wszelakiej maści. Wyznanie te padły przy okazji rozmowy o „Fotoplastikonie” najnowszej książce Jacka Dehnela, której istotę stanowią właśnie zdjęcia. Po prawdzie nie osławionych bikejek (choć i to, znając literacki talent, dowcip i swadę pióra Dehnela, mogłoby być co najmniej interesujące), …

A jednak!
Być może już wszyscy o tym wiedzą tylko ja, gapa, nie odnotowałam tej nowiny, ale jako zdeklarowana wielbicielka kryminałów Henninga Mankella po prostu nie mogę o tym tutaj nie wspomnieć: “Zapora” nie jest ostatnią powieścią Mankella z cyklu o Kurcie Wallanderze!
Po dekadzie od napisania ostatniej książki cyklu: “Pyramiden”(1999) – wciąż nie przetłumaczonego na język polski zbioru kryminalnych historyjek z Kurtem w roli głównej, Henning Mankell raz jeszcze powrócił do swego sztandarowego bohatera. W sierpniu w Szwecji ukazała się dziewiąta powieść cyklu (i dziesiąta książka w ogóle): „Den orolige mannen”, …

Czyli Leonardo Padura wizytujący Polskę.
Wczoraj zakończyła się kolejna, bodaj 4-ta, edycja festiwalu literackiego Pora Prozy. Z racji tego, że jestem leniwa i wybredna z bogatego programu wybrałam sobie tylko jedno spotkanie, na które udałam się w wyjątkowo ponure i mokre sobotnie popołudnie. Właściwie sama sobie gratuluję samozaparcia, bo zwykle w takich „okolicznościach przyrody” żadna siła nie jest w stanie mnie z domu wyciągnąć. A jednak, dałam się skusić. W końcu niecodziennie kubańscy pisarze przyjeżdżają do Krakowa.
Na zaproszenie Instytutu Książki oraz Instytutu Cervantesa do ciemnej i zimnej krakowskiej piwnicy Teatru Zależnego …

Yes! Yes! Yes!
Aż radośnie po trzykroć zakrzyknęłam, gdy dziś w poczciwym Wyborczaku wyczytałam, że tegoroczne Nike Czytelników przypadło „Gulaszowi z turula” – genialnej rozprawie z madziaryzmem pióra Krzysztofa Vargi.
Wyróżnienie dla Vargi (które tym samym postawiło go w jednym rzędzie z tą starą wyjadaczką w tej dziedzinie Olgą Tokarczuk, a także redakcyjnym kolegą Mariuszem Szczygłem oraz oczywiście nieodżałowanym Ryszardem Kapuścińskim) umacnia mnie w przekonaniu, że z polskim czytelnikiem wcale nie jest tak źle, jak chcielibyśmy myśleć, i że choć w rankingach sprzedaży wciąż triumfuje jakaś pop-papka (ale, co zawsze powtarzałam i …