Mary Roach to wyjątkowo upierdliwa baba. Serio, a jej obrzydliwy racjonalizm chwilami tak bardzo mnie irytował, że miałam ochotę przełożyć ją przez kolano. Mimo to, a może właśnie dlatego, „Ducha” przeczytałam jednym tchem, przy udziale słynnych wypieków na twarzy, tudzież przyklejonego do niej szerokiego uśmiechu (do twarzy, nie do książki).
Zresztą ta przyrodzona Mary Roach upierdliwość z punktu widzenia czytelnika jest sporym plusem, bo gdyby nie jej upór i dociekliwość „Ducha” mogłoby nie być. Nauka jest dla dziennikarki i bogiem i orężem. Interesują ją tylko prawa fizyki i nowoczesne technologie, filozofią …

Być może ta notka będzie dziś jedyną produktywną rzeczą mego autorstwa. Pomijając utłuczenie trzech kotletów, w czym, nieskromnie powiem, jestem dobra, a nawet bardzo.
Choć pewnie nie aż tak dobra jak Jen Graham, chłodna matka Emmy, w gotowaniu. Opisy jej anielskiego placka, ciepłych bułeczek czy innych niebiańskich specjałów sztuki kulinarnej udatnie stymulowały pracę mych ślinianek we wrześniu 2007 roku. Sporo czasu musiało upłynąć zanim sięgnęłam po chronologicznie kolejną po „Hotelu Paradise” część trylogii Marthy Grimes – „Stację Cold Flat Junction”.  Być może dlatego, że traktowałam ją w myślach jako literackiego pewniaka, …

„Podróż Enrique” Sonii Nazario jest dowodem na to, że więcej nie znaczy lepiej, a zachowawczość i powściągliwość to jej obce.
Podobnie, jak czytana przeze mnie nie tak dawno temu „Afrykańska odyseja” Klausa Brinkbäumera również, powstała na kanwie cyklu nagrodzonych Pulitzerem reportaży prasowych, książka amerykańskiej dziennikarki podejmuje temat emigracji z krajów trzeciego świata do ziemi obiecanej, tyle że u Brinkbäumera była do Europa, a u Nazario jest USA. Piszą zresztą o tym w zupełnie odmienny sposób, co w przypadku Sonii Nazario niekoniecznie korzystnie wpłynęło na książkę. Brinkbäumer jest chłodnym profesjonalistą, który o …

Cudowna książka! Świetnie napisana, czarująca opowieść z niepowtarzalnym klimatem leniwej angielskiej prowincji, w którą niepostrzeżenie wkrada się zbrodnia.
Uwielbiam Marthę Grimes. Za wszystko. Za klimat, za lekkie pióro, potoczysty styl, a przede wszystkim talent do kreowania tak wyrazistych i różnorodnych postaci. Amerykanka, która pisze niczym rodowita Angielka wychowana na fiveoklokach, biskwitach, parafialnych kiermaszach i polowaniach, ma styl, który zapewne dla co poniektórych jest barierą nie do przebrnięcia, że nudny, a że nazbyt skupiony na tym co mało istotne z punktu widzenia kryminału, a taki i owaki, a są i tacy, dla …

Przeczytałam ostatnie zdanie „Krótkiego i niezwykłego żywota Oscara Wao” dokładnie tydzień temu. Przeczytałam i stwierdziłam, że muszę się przespać z problemem. Nie, nie dlatego, aby nagrodzona Pulitzerem powieść Junota Diaza w jakikolwiek sposób mnie przerosła, a dlatego, że musiałam sobie przemyśleć czy to co pisarz zaserwował w powieści jest tym czego od literatury oczekuję i szczerzę przyznaję, że nie, nie jest. W czym, nawiasem mówiąc, zapewne będę odosobniona, bo „Żywot Oscara Wao” zbiera same entuzjastyczne recenzje.
Co Diazowi trzeba oddać, napisał powieść niezmiernie przekorną i przemyślaną. Jego Dominikana to ponury rewers …

Tomy opowiadań, co by tam o nich nie mówić, posiadają jednak pewne zalety, które nawet w oczach najwytrwalszego antagonisty krótkich form muszą postawić je o oczko wyżej niż klasyczną, zwalistą i formalnie zwartą prozę. Opowiadania bowiem świetnie nadają się do lektury nielinearnej (a powieście, jak wiadomo raczej niekoniecznie, może za wyjątkiem „Gry w klasy” Julio Cortazara), a także do takiej nieprzyzwoicie rozciągniętej w czasie, którego nadmiar pomiędzy kolejnymi fragmentami lektury zdecydowanie nie służy odbiorowi powieści, a opowiadaniom – odwrotnie może nawet sprzyjać.
Taką „nieprzyzwoicie rozciągniętą w czasie” lekturę zafundowałam sobie przy …

Czekam na zmasowaną połajankę, coś w stylu werbalnego pręgierza, albo ekskomuniki od wyznawców i wielbicieli „Lęku i odrazy w Las Vegas” Huntera S. Thompsona, a biorąc pod uwagę średnią ocen w Biblionetce faktycznie mam się czego bać ;-)
Nie, „Lęk i odraza w Las Vegas” – powieść „epokowa”, flagowe dzieło amerykańskiej kontrkultury lat siedemdziesiątych, nie jest bezwartościowym bełkotem, co mogłaby zasugerować powierzchowna lektura początkowych stron. Ja pokusiłabym się raczej o stwierdzenie, że pod płaszczykiem piętrowych opisów kolejnych narkotykowych tripów Thompson zawarł sporo interesujących (i w dobie galopującego kryzysu ekonomicznego) niepokojąco aktualnych …