Porozmawiajmy o niewypałach

Zanim napiszę kilka zdań o dwóch bezdyskusyjnie znakomitych książkach poczuwam się do obowiązku wyrażenie mej dezaprobaty  dla powieści, których lektury onegdaj nie ukończyłam pomimo tak zwanych dobrych chęci i sporej dozy samozaparcia.

Niewypał numer jeden to „Wybuchowe mango” pakistańskiego pisarza Mohammeda Hanifa. W moim przypadku mango nie wybuchło. Męczyłam toto dość długo trzymając się wciąż tej beznadziejnej myśli, że w końcu się coś wydarzy, a powieść przestanie przypominać mi „Miasto i psy” Vargas Llosy a zacznie w końcu „Paragraf 22”, na który powoływano się w materiałach promocyjnych. Przeliczyłam się jednak, jak zwykle zresztą, gdy dam się zwieść marketingowcom (taka duża a niczego się nie nauczyła), a „wojskowa” tematyka jest zdecydowanie dla mnie za ciężka, portret despotycznego generała Zii wcale nie śmieszny, a scenki z celi aż nadto przywodziły mi na myśl „Inny świat”. Gdybym więc miałam ochotę na martyrologię z wojskiem w tle sięgnęłabym po Sołżenicyna, a jedno „Miasto i psy” to jak na mój czytelniczy gust i tak  za dużo. Zatem Panu Hanifowi po jakiś 160 stronach podziękowałam za dalszą znajomość i wiecie co – od razu poczułam ogromną ulgę. „Wybuchowe mango” to bez wątpienia dobrze napisana i interesująca powieść (ostatecznie za nic na krótkiej liści finalistów Bookera żaden debiutant się nie znalazł), ale zupełnie nie w moich klimatach. Dałam się zwieść magii nazwiska Hellera, chciałam przewrotnej farsy na wojsko, a dostałam powieść jak na mój gust za bardzo mroczną. Za bardzo na serio.

Niewypał numer dwa to „Tego lata, w Zawrociu” Hanny Kowalewskiej, której zachwalana i wychwalana „Julita i huśtawki” już jakiś czas temu tęgo mnie rozczarowała, ale przecież łaskawa jestem i chciałam dać Pani Hani jeszcze jedną szansę. Padło na Zawrocie, bo akurat znalazłam to „cudo”  w domu u mamy, a to podobno wybitnie wakacyjna lektura, taka magiczna, mamiąca i pachnąca ogrodem. Może i mami, może i pachnie, ale to nie mój ogródek. Od początku u Kowalewskiej raziła mnie przesadnie kwiecista stylistyka, nadmiar słów w ogóle, a bogato nie znaczy lepiej, choć pół biedy z tym. To, co ostatecznie uśmierciło we mnie chęć do kontynuowania lektury (i dalszego nań czasu trwonienia) była konstrukcja postaci głównej bohaterki – Matyldy – w mym odczuciu jednostki wybitnie antypatycznej, z którą nijaki nie byłam w stanie sympatyzować. Odwrotnie do intencji pisarki od razu polubiłam znienawidzoną  babkę, poprzednią właścicielką domu w Zawrociu. W ogóle z tej powieści płynie coś takiego, hmm… negatywnego? Tak czy siak Hanna Kowalewskiej również już dziękuję. Nie mój ogródek. Nie moja bajka.

Może Cię również zainteresuje:

• “Julita i huśtawki” Hanna Kowalewska 09/10/2007