“Wyrok śmierci na życzenie” Masahiko Shimada

Mili państwo oto książka niezwykła! Intensywna, wariacka, odrobinę groteskowa i bardzo japońska. W sposób prosty, choć nie pozbawiony finezji, unaocznia różnicę między europejskim a japońskim podejściem do samobójstwa. A ileż w tej powieści przekory! Słowem bardzo miłe zaskoczenie. Zupełnie nie tego spodziewałam się po książce z tak poważnym tytułem.

Co bynajmniej nie oznacza, że „Wyrok śmierci na życzenie” Masahiko Shimada napisał z przymrużeniem oka. Nic z tych rzeczy, to poważna powieść dotykająca poważnych tematów,  choć podjętych w przyjemnie lekkie formie. To powieść szalenia pozytywna pomimo tego, że Yoshio Kita, czyli główny bohater, postanawia własnoręcznie pozbawić się życia. Nie dlatego, że jest mu źle, albo coś szczególnie go trapi.  Jedyne co mu doskwiera to pustka, ta słynna, czczona przez Japończyków, pustka. Tak, weltschmerzem Kity jest pustka istnienia. Wyszedł więc z założenia, że skoro w jego nędznej egzystencji nie dzieje się nic godnego uwagi, jest jałowa i mało co warta, po co na siłę ją przedłużać? Show mustn’t go on, tym bardziej, że nikt po Kicie płakać nie będzie. Wyznaczył sobie zatem datę i do czasu wybicia godziny zero, która minąć ma za równe siedem dni, postanawia domknąć kilka trapiących go spraw i wydać oszczędności na przyjemności rozmaitej maści. Przypadkowo poznaje tajemniczego osobnika, który przedstawia się jako producent telewizyjny i gdy tylko dowiaduje się, że Yoshio ma zamiar wkrótce skończyć ze sobą, nie, nie odwodzi go od tego zamiaru, a proponuje interes życia. Od teraz zaczyna się właściwa akcja, nieco przypominająca ‘cuda wianki’ ze „Snu numer 9” Davida Mitchella, choć Shimada nie ucieka w świat fantazji, trzyma się dość kurczowo rzeczywistości (i chwała mu za to) a niezwykłość opisanych wydarzeń wynika wyłącznie z tego, że są to rzeczy, które przeciętnemu Kowalskiemu raczej by się nie przydarzyły. Choć… nigdy nie mów nigdy. I tak Kita zostaje wmieszany w gigantyczny mafijny przekręt, sprzedaje swoje organy, spotyka się z pewną hojnie obdarzoną przez naturę aktorką, która w wolnych chwilach czyta biblię i pozwala mu się uprowadzić, aby Kita mógł pieniądze z okupu przekazać na rzecz Czerwonego Krzyża. A to i tak niewielki wycinek z akcji. Cóż się tam nie dzieje?

Z perspektywy zachodniego czytelnika najbardziej uderzająca u Shimady jest dezynwoltura względem kwestii samobójstwa Kity. Wszystkie napotkane przez niego osoby nie odwodzą go od tego zamiaru. Odwrotnie – dają mu dobre rady i dzielą się swymi wspomnieniami z nieudanych samobójczych prób.  Ale, fakt godzien podkreślenia, „Wyrok śmierci na życzenie” nie jest literacką pochwałą samobójstw. To przekorny pean na cześć życia. Shimada przekonuje, że z życia należy czerpać więcej i więcej. Zawsze, nie tylko wtedy, gdy właśnie dobiega końca.

Zaskakująco dobra książka, którą pochłania się w tempie błyskawicznym.

Ocena:

Może Cię również zainteresuje:

• „Malarz świata ułudy” Kazuo Ishiguro 11/12/2008
• „Żona biznesmena” Sujata Massey 28/03/2009
• „Metafizyka rur” Amelie Nothomb 13/08/2008
• „Klejnot Wschodu. Pamiętnik” Maureen Lindley 27/07/2008
• „Zagłada” Akira Yoshimura 28/02/2010
• „W pogoni za dalekim głosem” Taichi Yamada 23/09/2008
• „Zagubieni w Tokio” Marcin Bruczkowski 15/02/2008