Zazwyczaj nie streszczam treści opisywanych powieści. Raz z wrodzonego mi lenistwa, dwa, bo nie i już, jednak dziś muszę zrobić wyjątek, bo recenzja „Podboju Londynu” E.F. Bensona bez rekapitulacji byłaby nic nie warta, jako że fabuła tej książeczki jest po prostu pyszna.

W przyrodzie już tak jest, że każde stado musi mieć przywódcę i podobnie rzecz ma się z ludźmi – każda społeczność ma swojego lidera. Nie inaczej jest więc w Riseholme, które ma swoją Lucie – elokwentną królową tamtejszej śmietanki towarzyskiej, lwicę salonową i niezmordowaną animatorkę życia towarzyskiego prowincjonalnej miejscowości. Lucia to taki typ kobiety, na którą spogląda się i z podziwem i z zazdrością i z irytacją zarazem, bo to osóbka, które nie dość, że na wszystkim zna się najlepiej to jeszcze ma wrodzony talent do królowania. Słowem – urodzona przewodniczka stada, snobka i wyborna aktorka, na której barki właśnie spadło nie lada „utrapienie” w postaci spadku po zamożnej (acz lekko zbzikowanej) ciotce. Jak w takiej sytuacji zachowałaby się skromna niewiasta? Połkałaby chwilę nad duszą nieboszczki, a następnie ruszyła na podbój Londynu. Co też Lucia niezwłocznie uczyniła, szturmem (do spółki z bezczelnością i sprytem) wdzierając się na salony i do towarzyskich rubryk popołudniówek i przy okazji zapominając o swym poczciwym Riseholme. Tyle że w tym samym czasie poczciwe Riseholme nie zapomniało o niej, wpierw czując się lekko oszukane, później oburzone, a na końcu śmiertelnie obrażone. Dręczyła ich i nie denerwowała, była wybitną hipokrytką (…), była pozerką, była sztuczna i była snobką, ale miała w sobie coś , co wszystkich pobudzało, aczkolwiek z trudem, do wzmożonej działalności; a chociaż działa na nerwy nie pozwalała nikomu zgnuśnieć. Zatem skoro Lucia w tak paskudny sposób ich zignorowała – oni pokażą jej, że i bez niej może być wesoło i, z nieznanym sobie dotąd wigorem, od razu zabrali się do rzeczy. W ruch poszła planszeta, a wywołany przyj jej pomocy niejaki Abfou zasugerował, aby założyli w stodole muzeum, w którym będą mogli zgromadzić górę zbędnych rupieci, w tym (w charakterze głównej atrakcji) mitenki królowej Karoliny. W tym czasie Lucia czarowała kolejnych arystokratów i brylowała w towarzystwie wciąż kombinując, jakby tu się jeszcze wyżej wspiąć… Rzecz oczywiście dzieje się na urokliwej angielskiej prowincji lat dwudziestych poprzedniego wieku, którą Benson opisuje bardzo dowcipnie, językiem lekkim, ale i nie wyzutym z ironii. Czy można chcieć coś więcej? Mnie wiele już nie potrzeba.

„Podbój Londynu” to środkowa część większego cyklu powieściowego o przebojowej Luci i jej, lubującego się we wszystkim co elżbietańskie, Riseholme. Niestety tylko ten tom został przetłumaczony na język polski, a wielka to szkoda, bo powieść Edwarda Frederica Bensona czyta się wyśmienicie. Pychotka, choć głównie dla wielbicieli angielskiego humoru i powieści z życia upper-middle-class.

Ocena:

Może Cię również zainteresuje:

• „Zatrute ciasteczko” Alan Bradley
• „Pełnia księżyca” P.G. Wodehouse
• “Mały słownik chińsko-angielski dla kochanków” Xiaolu Guo
• „Małomówność lady Anny” Saki
• „Zapiski z małej wyspy” Bill Bryson