Jako że lato w pełni a zmęczenie daje się we znaki, a z czytania zrezygnować nie umiem, więc aby zgryzot sobie nowych nie dodawać, na czas jakiś zarzucam wszystkie co ambitniejsze lekturki i z radością ogłaszam początek ery literatury niskokalorycznej. Na pierwszy ogień poszła „Spirala śmierci” – zgrabnie napisany kryminał obyczajowy Finki Leeny Lehtolainen. Taki Mankell tyle, że w wersji kobiecej. Nie ukrywam, bardzo mi się spodobało (i już łamię sobie głowę skąd wydobyć drugą wydaną w Polsce powieść pani Leeny – „Kobietę ze śniegu”, której ani w bibliotekach, ani w księgarniach).
Lehtolainen potrafi wciągnąć w swój świat, a wielka uroda jej opowieści opiera się przede wszystkim na znakomicie skonstruowanej postaci głównej bohaterki – ciężarnej pani nadkomisarz Maria Kallio, która ze względu na swój stan przypomina mi postać graną przez Frances McDormand w „Fargo” braci Coen. Maria, podobnie jak Marge, powoli acz skutecznie próbuje rozwikłać zagadkę brutalnego morderstwa dokonanego na młodziutkiej fińskiej łyżwiarce. Jednak, jak zwykle u skandynawskich pisarzy, kryminalna intryga (skądinąd zupełnie wciągająca) stanowi pretekst do zbudowania świetnego obyczajowego tła, tutaj ze smakowitym bonusem w postaci kulisów środowiska łyżwiarzy figurowych.
Maria przypomina mi również pod wieloma względami Wallandera. Nie charakterologicznie, ale obie postaci mocną stąpają po ziemi i są wnikliwymi obserwatorami swojego otoczenia. Poza tym są znakomicie skonstruowane od strony psychologicznej. Maria potrafi być po kobiecemu czuła i delikatna (piękne fragmenty, w których przemawia do ziarenka w brzuchu), ale i przy okazji stanowcza, twarda i do tego pyskata. Wciąż musi udowadniać męskiemu światu, że jako kobieta (do tego przy nadziei) może być dobrym policjantem. W mym odczuciu jest w tym bardzo wiarygodna.
Bardzo udana książka i to zarówno jako kryminał, jak i powieść obyczajowa. Oba wątki bardzo ładnie ze sobą współgrają, tworząc wciągająca powieść tyleż ciekawą (Finlandia była dla mnie dotąd pod wieloma względami krajem – zagadką), co po prostu przyjemną. Polecam na letnie wieczory.
Może Cię również zainteresuje:
- „Kobieta ze śniegu” Leena Lehtolainen 31/01/2009
- „Lato” Tove Jansson 28/04/2009
- „Córka rzeźbiarza” Tove Jansson 25/08/2009
- „Dolina Muminków w listopadzie” Tove Jansson 30/11/2008
- „W Dolinie Muminków” Tove Jansson 26/11/2007
- „Pamiętniki Tatusia Muminka” Tove Jansson 04/08/2008
- „Listy do Trynidadu” Annika Idström 27/08/2008
„Kobieta ze śniegu” jest jeszcze lepsza i dlatego chyba „Spirala…” mnie trochę rozczarowała. Zbyt duże oczekiwania.
Ale podobało mi się najbardziej, to o czym wspominasz – Maria i jej nieustająca walka. Ze sobą, z facetami, z wyobrażeniami o kobiecie w policji… I fakt, pyskata jest:)
Mam straszny apetyt na „Kobietę ze śniegu”, ale zupełnie nie mam pojęcia skąd ją wziąć :(
A to nie ma „Kobiety ze śniegu” w żadnym Empiku??
Jak było święto książki to teraz bardzo żałuję iż nie kupiłam :
Leena Lehtolainen ” Spirala Śmierci ”
a zamiast niej nabyłam „Niech się rozpęta burza” przez którą nie umiałam przejść.Teraz widzę że jej rok wydania to 2004r…
Pozostaje Allegro iantykwatiaty chyba że mają jakiś egzemplarz dostępny w tym wydawnictwie w którym została wydana.
Niestety data wydania nie jest mym sprzymierzeńcem :(
A ja właśnie za Twoją radą i ciekawą recenzją czytam „Kobietę ze śniegu” ;) nie było żadnego problemu z jej zdobyciem, były nawet dwa egzemplarze i już zarezerwowałam „Spiralę smierci” :) Początek jest bardzo obiecujący, chronologicznie jest przed „Spiralą śmierci”, bo dopiero był ślub głównej bohaterki i choć zarzeka się, że dzieci dopiero za jakiś czas, to chyba „zaczyna” być w ciąży ;) W każdym razie dobrze się czyta, zwłaszcza, że w książce są cudne opisy zimna i śniegu ;) jak znalazł na sierpień ;)
Pozdrawiam serdecznie Zosiku ;) i zapraszam do warszawskich bibliotek ;)
Nie kuś mnie Minstrelko ;)