Mankell to nie tylko kryminały z Wallanderem w roli głównej. Mankell to również utwory sceniczne, książki dla dzieci (“Pies, który biegł ku gwieździe” ukaże się 9 października nakładem wydawnictwa W.A.B.) oraz powieści obyczajowe, takie jak na przykład “Comedia infatil” opisująca dole i niedole (kładąc zdecydowanie nacisk na to drugie) dzieci mieszkających na ulicach stolicy Mozambiku.
Jaki jest Mankell niekryminalny? W mym odczuciu nazbyt ckliwy. “Comedia infantil” po prawdzie jest książką udaną, czyta się ją znakomicie. Potrząsa czytelnikiem, pod wieloma względami przywodzi na myśl piękne “Moje drzewko pomarańczowe” J.M. de Vasconcelos – …

Właśnie, straszne, ale bynajmniej nie dlatego, że debiutancka powieść Anny Fryczkowskiej jest zła – bo nie jest. To zgrabna opowiastka głęboko osadzona w babskim grajdołku – tym iście kobiecym piekiełku zgotowanym przez same zainteresowane, ale przy  sporym współudziale mężczyzn.

W książce Fryczkowskiej upatrzyłam sobie remedium na skandynawskie smuty, którymi ostatnio intensywnie się raczyłam. Biedny Wiktor (nie mylić z Wieniediktem od “Moskwy – Pietuszki”) Jerofiejew. Jego „Encyklopedia duszy rosyjskiej” wstrzeliła się w najgorszy z możliwych momentów: zmęczenia materiału po lekturach dużego kalibru, zimnych i przygnębiających. Potrzebowałam odtrutki, a półsłodkie „Straszne historie …

Fińska pisarka Annika Idström w, opublikowanych niemal dwie dekady temu, “Listach do Trynidadu” postawiła bardzo interesującą tezę na temat mentalności Finów, którą można z powodzeniem odnieść również  do pozostałych skandynawskich nacji. Idström uważa, że zachowania Finów w głównej mierze warunkowane są przez surowy klimat. Zimno usztywnia, zamraża i konserwuje, co również przekłada się na relacje międzyludzkie. Uśpione emocje w pełnej rozkwitają dopiero w cieplejszych okolicznościach przyrody.
Najzwyklejszy pośród zwykłych, uczciwy, ale tylko we własnym mniemaniu, do bólu poukładany urzędnik Seppo Siren, człowiek nieco w typie kafkowskiego Józefa K., wyjeżdża wraz z …

Zupełnie inny niż słoneczne „Kolory miłości” (czyli „Beyond Indigo”), a jednak „Dom Augusty” Majgull Axelsson pod pewnymi względami stanowi uzupełnienie powieści Preethi Nair. Obie powieści skrajnie odmienne napisane, przeciwstawne sobie w ogólnej wymowie, a jednak czytane jedna po drugiej, stworzyły interesujący tematycznie zestaw. Obie bowiem opowiadają o starciu kobiet z nieszczęściem. Dla Niny z „Kolorów…” w ostatecznym rozrachunku było to doświadczenie budujące, dla trzech bohaterek „Domu Augusty” niekoniecznie.
Już dawno nie czytałam powieści tak przygnębiającej i zimnej. Do tego trudnej, ba wręcz szorstkiej w odbiorze, pisanej w irytującej manierze. O …

Nie chcę, ale muszę. Nie wiem kto tak powiedział, ale mogłabym się podpisać pod tymi słowami. Oto bowiem ścierają się we mnie dwie wykluczające się wzajemnie postawy: lenia i pedantycznego recenzenta, który sobie nie daruje jeśli w kilku zdaniach nie wspomni o “Kolorach miłości” Preethi Nair – książce przecudnej urody (jak powiedziałaby pewna pani profesor z UJotu). Więc sami widzicie – nie chcę, ale muszę.
Przyjemniejszej wakacyjnej czytanki nie mogłam znaleźć, dość powiedzieć, że tą uroczą opowiastkę o angielskiej Hindusce – początkującej malarce i prawniczce z przymusu, połknęłam w ciągu …

Na otarcie łez jutro błyskawiczny skok do Zakopca :)

Mój ulubiony skandynawski pisarz, bo spokojnie takim mianem mogę określić Henninga Mankella (biorąc pod uwagę lekkiego fizia jakiego wykazuję na jego punkcie), potrafi na dzień dobry zaserwować czytelnikowi nieźle podkręconą piłeczkę. Piłeczka inaugurująca “Fałszywy trop” wprost wbiła mnie w fotel. W polu skańskiego rzepaku podpala się nastolatka. Nie wiadomo kim jest, ani dlaczego w tak okrutny sposób pozbawiła się życia. W tym samym czasie ktoś morduje byłego ministra sprawiedliwości – zamieszanego w różne cuchnące sprawki, zgorzkniałego starszego pana, który na emeryturze polubił perwersyjne zabawy w żeńskim towarzystwie. Nie on jedyny …