Kolejny dobry kryminał za mną. Po prawdzie sam wątek kryminalny w „Uwikłaniu” średnio intrygujący (ale ja jestem bardzo wymagająca pod tym względem), ale fabularne niedogodności z nawiązką rekompensuje świetny drugi plan. Tak jak w poprzednim „Domofonie” (o którym o tutaj) tło społeczne – pierwsza klasa. Zygmunt Miłoszowski posiadł zmysł bystrej i wnikliwej obserwacji polskiej (warszawskiej) rzeczywistości, a dzięki temu, że na co dzień para się dziennikarstwem, potrafi zgrabnie połączyć to co realne z literacką fikcją.

Fabułę „Uwikłania” trudno zaliczyć do szczególnie wyszukanych, ale akurat w przypadku Miłoszowskiego ma to marginalne znaczenie, bo nie to w jego książkach jest najlepsze. Prokurator Teodor Szacki zostaje przydzielony do poprowadzenia śledztwa w sprawie morderstwa w klasztornych zabudowaniach przy Łazienkowskiej. Zbrodni (przy pomocy kuchennego rusztu) dokonano w trakcie terapii kontrowersyjną metodą ustawień Berta Hellingera, która będzie jednym z kluczy do rozwiązania zagadki. Zanim jednak znajdzie się odpowiedź na pytanie kto zabił – nieszczęsny Szacki będzie błądzić pośród ślepych uliczek śledztwa tudzież szarych warszawskich zaułków, hipermarketów i bibliotek. Będzie zmagał się z dość ponurą codziennością, narażonego zewsząd na pokusy (cielesne tudzież finansowe), pracownika budżetówki. Jest bowiem czerwiec roku 2005, a w Polsce dzieje się wiele, niekoniecznie śmiesznych, rzeczy: Warszawę paraliżuje fałszywe doniesienie o ataku terrorystycznym na metro, wielkimi krokami zbliżają się wybory prezydenckie, a co za tym idzie różne polityczne przepychanki. Z perspektywy sytego 2008 roku czytało mi się „Uwikłanie” z miniaturową nutką nostalgii (ale podkreślam – taką mini) i nie ukrywam, że Miłoszewski kupił mą sympatię właśnie dzięki temu realistycznemu zacięciu. Uwielbiam grę fikcji z rzeczywistością, ciągłe przeplatanie się jednego z drugim a autorowi trzeba oddać, że potrafi prowadzić akcję właśnie w tym duchu: wymyślone postaci (jednak tak zwyczajne, że aż wydają się być prawdziwe) przemieszczające się po zupełnie realnych miejscach: ulicach, urzędach, mieszkaniach.

Miłoszewski w szczególny sposób ulubił sobie liczne dygresje, które rozmywają wątek kryminalny. Przez 3/4 powieści prawdziwym bohaterem nie jest bowiem trup z klasztoru, a Szacki i nade wszystko jego miasto – Warszawa, portretowana i opisywana w niemal każdym aspekcie swego miejskiego jestestwa. Z pietyzmem i barokową szczegółowością. Przy takim natłoku lokalnych smaczków, siłą rzeczy musiał się gdzieś zagubić wątek kryminalny, który jednak pod koniec powraca na pierwszy plan. Finał był dla mnie sporym zaskoczeniem, a to w kryminałach rzecz niezwykłej wagi. Wolę jednak myśleć o „Uwikłaniu” jako o powieści współczesnej niż jako o kryminale.

Może Cię również zainteresuje:

• „Domofon” Zygmunt Miłoszewski
• Na Kondratowicza 41 biegiem marsz!
• Lato z kryminałem powraca!
• Bezręki i bandyta
• „Fałszywy trop” Henning Mankell