„Na wyspę – teraz” Janet Frame

Janet Frame z powodzeniem mogłaby pisać bloga. I bynajmniej nie chcę w jakikolwiek sposób umniejszać jej literackim zdolnościom. Odwrotnie, myślę, że ów blog potencjalnie mógłby cieszyć się dużą popularnością. W czasach, gdy pamiętniki zostały odtajnione i każdy może pisać o wszystkim, Frame, ze swoim niezwykle prostym stylem, czułaby się niczym ryba w wodzie, mogąc uświęcać po kawałeczku swoją codzienność na łamach wirtualnego dziennika. Pierwszy tom autobiografii nowozelandzkiej pisarki, po który sięgnęłam w ramach wyzwania 6 kontynentów, jest bowiem pięknym zapisem „nie-do-końca-pięknego” dzieciństwa pośród bujnej nowozelandzkiej przyrody, ale również, co znamienne w kontekście dorosłych lat Frame, próbą określenia swej tożsamości, dopasowania do rzeczywistości, do której się nie pasuje, a przed którą broni się przywdziewając rozmaite maski.

W bezdomności czasu dojrzewania, kiedy nie potrafiłam wyznaczyć sobie drogi, ochoczo mościłam sobie gniazdko „inności”, uwite przez otoczenie, jednak umeblowane przeze mnie. Bo przecież przez dwa minione lata wypróbowywałam niejeden sposób „bycia” – rozchichotanej dziewczyny, wprawiającej innych w śmiech dowcipnymi wierszami, mimiką, zagadkami, matematycznymi sztuczkami (…), a nawet próbami brzuchomówstwa; a teraz egzystowałam w domu mając jakiś prestiż, ale marne samopoczucie. [s. 136].

Nie jest tajemnicą, że Janet Frame przez lata zmagała się z chorobą psychiczną, a zwiastuny niemożności zdefiniowania siebie, widoczne były już w czasach jej wzrastania, w wielodzietnej rodzinie kolejarza i niespełnionej poetki. W rodzinie być może prostej i ubogiej, ale wierzącej w magię słowa i potęgę wyobraźni. Co zabawne, Frame co i rusz utyskuje na swój (domniemany) brak wyobraźni i skłonności do melancholii oraz niedostatek prawdziwie tragicznych wydarzeń w swym otoczeniu (zejście kota się nie liczy). W dziecinnym mniemaniu autorki, bez spełnienia tych trzech warunków nie można było być poetą. Czas zweryfikował jej przekonania, obdarowując ją umiejętnością lapidarnego opisywania tego co widzi dookoła. Dlatego „Na wyspę – teraz” to raczej uroczy drobiazg niż powieść w pełnym znaczeniu tego słowa. Przedsmak kolejnych dwóch części autobiografii, po które z zainteresowaniem wkrótce sięgnę.

Może Cię również zainteresuje:

• „Dom z obserwatorium” Edward Carey 30/09/2009
• Ponownie skonfundowana 27/01/2011
• „Samo-loty” Marek Stokowski 01/09/2008
• Sakramenckie nudy 19/08/2010
• Nawiedzone pole kukurydzy 02/10/2010
• „Cukiereczki” Mian Mian 04/04/2008
• W przedpieklu 08/03/2011