Akunina zaczęłam czytać już jakiś czas temu, może przed czterema laty, właśnie w miarę ukazywania się tłumaczeń. A potem do niektórych powieści wracałam z przyjemnością drugi raz – do „Koronacji” akurat nie, niemniej jest to sprawnie napisana rzecz, którą czyta się przyjemnie i jeszcze jako bonus dla miłośników historii mamy tym razem wgląd w problemy domu panującego Rosji. Narracja, jeśli dobrze sobie przypominam, prowadzona z kilku punktów widzenia (m.in. spojrzenie dystyngowanego sługi, z wykorzystaniem całego humorystycznego potencjału takiego rozwiązania). Największe zalety powieści Akunina – świetny warsztat autora, klimat dziewiętnastowiecznej Rosji oddany niby to wiernie, a przecież z porozumiewawczym spojrzeniem. Autor wciąga czytelnika w swego rodzaju spisek, wymusza współudział, trzeba deszyfrować aluzje, odwołania. Wszystko z perspektywy ‘tu i teraz’ naszej – i autora – teraźniejszości. To oczywiście w tych najbardziej udanych książkach. „Koronacja” zdecydowanie już lepsza od „Dekoratora”, a dopiero czekają na Ciebie najlepsze powieści Akunina, czego wypada mi tylko zazdrościć.
Miłej lektury :-)

Zaglądam od pewnego czasu, bo takie książkowe blogi mają wielką siłę przyciągania, przynajmniej w moim przypadku. Tutaj jeszcze czytania mam mnóstwo (to prawie taka biblioteka-miasto, jakich nadejście prorokował Leibniz) Grzeczność jednak nakazuje mi się odezwać, a nie czytać ukradkiem, jak jakiś książkowy mól ;-)
A piszę w tym miejscu, bo Akunin jest jednym z najbardziej cenionych przeze mnie i najbardziej… przecenionych pisarzy. Wypada żałować, że spotkanie z nim zaczęłaś od najsłabszej (to oczywiście moje zdanie) powieści z cyklu o Fandorinie. Warto byłoby może czytać go tutaj chronologicznie – zaczynając od „Azazela”, jeżeli oczywiście „Dekorator” Cię nie zniechęcił i dasz Akuninowi szansę ;-) Godny polecenia jest „Lewiatan”, świetnie i z humorem napisany jest „Walet Pikowy”, „Kochanek śmierci” przeniesie do moskiewskiego półświatka, niech Cię nie zrazi pretensjonalny tytuł! „Diamentowa karoca” to może najlepsza książka z serii, no wygląda na to, że wszystkie są lepsze od „Dekoratora” ;-)
Bardzo polecam także serię trzech książek o zakonnicy Pelagii: epicki rozmach, literackie aluzje i „matiuszka Rossija” w całej krasie. („Biały buldog” zaczyna tę serię i tutaj też warto na pewno czytać „po oczieriedi”.
Poznałam więc najpierw Akunina z tej strony i właśnie.. przeceniłam go. Ja rozumiem, że trzeba zarabiać na chleb, podziwiam bardzo sprawny warsztat, świetne pióro, ale co mam począć, jak już dalej „nie zachwyca”? ;-) Ani książki z serii o „magistrze” ani te naśladujące gatunki literackie, chociaż tu jeszcze „Książka dla dzieci” jest chwalebnym wyjątkiem, jakby pisał ją dawny Akunin.
Strasznie się rozpisałam, je m’excuse :-)
Pozdrawiam
Libra