„Emma i ja” Elizabeth Flock

Blog Zofii Jurczak

2 kwietnia 2008 8 Comments

Bez przykrości przetrawiłam powieść, do przeczytania, której zainspirował mnie stosik znaleziony na blogu Foxiny. W „Emmie i ja”, Elizabeth Flock dotyka bolesnej tematyki przemocy rodzinnej, a czyni to w sposób tym bardziej dojmujący, bo z perspektywy dziecka – ofiary tej agresji.

Ośmioletnia Carrie wraz z młodszą siostrą – Emmą, nieczułą matką i ojczymem sadystą mieszka na amerykańskiej prowincji. Świat dziewczynki legł w gruzach w momencie śmierci ubóstwianego ojca. Matka również przez długi czas nie umiała sobie poradzić z tragedią, a z rychłych finansowych tarapatów wyciąga ją pospieszne małżeństwo z Richardem. Ten jednak z wybawiciela bardzo szybko zmienia się w tyrana, który z upodobaniem godnym psychopaty znęca się nad rodziną. Dziewczynki, nie mogąc liczyć na wsparcie ze strony matki, muszą sobie radzić same. Są z sobą niezwykle zżyte, a łącząca ich więź stanowi jedyne oparcie, gdy ojczym postanawia sobie na nich poużywać.

Powieść Flock jest przewidywalna w myśl zasady, że strzelba, powieszona na ścianie w pierwszym akcie, w trzecim musi wystrzelić (choć, co należy policzyć autorce na plus, była na tyle pomysłowa, aby zakończyć książkę odrobinę inaczej niż się tego spodziewałam). „Emmę i ja” czyta się błyskawicznie (głównie dzięki wyjątkowo przyjaznemu dla czytelnika wydaniu: duża czcionka, stosunkowo mała ilość druku na stronie i mięciutka okładka, z którą nie trzeba się siłować) i pewnie równie szybko o niej zapomina. Wszystkie postaci są czarnobiałe, nakreślone grubą kreską, Carrie nie jest ani szczególnie bystra, ani rezolutna, ani sympatyczna (co odróżnia ją choćby od Skaut z „Zabić drozda”). I choć autorka nie skąpi opisów różnych okrucieństw, nie byłam w stanie poważnie potraktować losu młodych bohaterek. Były mi obojętne.

Może Cię również zainteresuje:

8 komentarzy »

kalio napisał/a:

jeszcze raz dziś melduję, że przejrzałam wszystkie podstrony i wszystko dobrze na nich funkcjonowało
A jeśli chodzi o książkę, to nie zainspirowała mnie Twoja recenzja, ale pewnie nie miała, prawda? Skoro powieść Cię nie zachwyciła, to trudno wymagać, żebyś namawiała do jej przeczytania:)
Muszę przyznać szczerze, że nie wszystkie książki z Twojej listy best of the best pokrywają się z moimi. Ale to po prostu urok życia- całe szczęście, że ludzie są tak różni, bo nudno byłoby na tym świecie.

Komentarz dodany 2 kwietnia 2008 18:30

zosik (autor) napisał/a:

Kalio zgadzam się z Tobą – każdy ma inne swoje ukochane książki :)

Komentarz dodany 2 kwietnia 2008 19:54

foxinaa napisał/a:

W takim razie muszę ją przeczytać. Jestem ciekawa czy mi się spodoba:)) Pozdrawiam

Komentarz dodany 4 kwietnia 2008 11:36

zosik (autor) napisał/a:

Foxinaa czytaj szybciutko i porównamy opinie :D

Komentarz dodany 4 kwietnia 2008 11:41

Ania napisał/a:

Czytałam i mam podobne odczucia.
Książka niby porusza dosyć poważne tematy, a jednak… nie wywarła na mnie /dobrego/ wrażenia. Przeczytałam, odłożyłam i zapomniałam.
Ale co prawda, to prawda – zakończenie mnie po części zaskoczyło.

Komentarz dodany 4 kwietnia 2008 22:16

zosik (autor) napisał/a:

Coś jest takiego w tej książce, że trudno przejąć się jej treścią, która z założenia ma po temu skłaniać.

Komentarz dodany 5 kwietnia 2008 12:49

shalava napisał/a:

Zaczęłam czytać tę książkę, ale jakoś po 50 stronach zaczęła mnie jakoś naudzić…nie mogłam jej przetrawic:) może kiedys:)
Pozdrawiam:)

Komentarz dodany 6 kwietnia 2008 18:27

Hiliko napisał/a:

O proszę, a mnie się ta książka naprawdę podobała i z pewnością losy dwóch siostrzyczek nie były mi obojętne. Co więcej – książka mną potrząsnęła. Doprawdy, to rzecz gustu ;)