Przedłużony weekend upłynął mi głównie na trasie łóżko – kanapa – fotel – kanapa – łóżko z małymi przerywnikami na spotkanie towarzyskie ;) . Czytałam, spałam, jadłam i oglądałam.
Było pięknie, choć zdecydowanie za krótko, aby wypocząć w pełni. Zdążyłam jednak odrobić zadanie domowe od lubego – obejrzeć pierwszą serię „Dextera” – znakomitego serialu, który (gdybym miała opisać w dwóch-trzech słowach) nazwałabym słonecznym odpowiednikiem „Siedem”. Jest to bowiem serial o słodkim draniu, seryjnym mordercy i kompletnym socjopacie, który morduje w dobrej wierze (jakkolwiek dziwnie to nie brzmi). Dexter prowadzi podwójne życie, na co dzień pracując jako policyjny specjalista od krwi, a gdy zapadnie zmierzch zmienia się w kogoś w rodzaju Robin Hooda, metodycznie (i krwawo!) mszczącego się na innych mordercach.
Nie byłabym sobą (czyli zboczonym filmoznawcą) gdybym nie doceniła misternej konstrukcji struktury fabularnej (brawa dla autora/rów scenariusza), łączącej pojedyncze kryminalne zagadki z wątkiem wiodącym – sprawy mordercy z samochodu chłodni. Są również wątki poboczne: obyczajowe i romansowe, ale wszystko z sobą ładnie współgra.
Twórcy „Dextera” bawią się naszym wyobrażeniem na temat filmowego wizerunku seryjnego mordercy. Co prawda w serialu można wyłapać nawiązania do tak kanonicznych reprezentantów gatunku jak „Siedem” czy „Psychopata”, jednak „Dexter” jest czymś zupełnie innym. Jest nową jakością ;) . Bohater nie jest bezwzględnym okrutnikiem, ale raczej słodkim miśkiem z lekko błędnym wzrokiem. Serial jest świetny, wciągający, trzymający w napięciu, chwilami bardzo zabawny, chwilami mroczny. Polecam!
Może Cię również zainteresuje:
- „Dexter” – seria druga 05/01/2008
Obejrzałam ze dwa odcinki (może 3) i zrezygnowałam. Kompletnie nie moja bajka.